Փոքրիկ Իշխանը

 Ամանորի ընթացքում բացի ֆիլմեր դիտելուց նաև կարդացի ևս մեկ անգամ իմ սիրած գիրքը՝ <<Փոքրիկ Իշխանը>>:  Սիրում եմ այդ գիրքը, քանի որ հենց վերնագրում իմ անունն է և շատ հաճելի է կարդալ մի գիրք, որտեղ հերոսը կարծես հենց դու ես: Առաջին անգամ կարդացի այդ գիրքը, որովհետև պարտավոր էի, իսկ կարդալուց հետո սկսեցի սիրել։ Փոքրիկ Իշխանի հեքիաթն իսկապես շատ հետաքրիր է: Այդ հեքիաթից հասկացա, երբ մարդն ինքն իր ձեռքերով է ինչ-որ բան խնամում, անկախ ամեն ինչից սիրում ու անհանգստանում է նրա համար: Իսկ երբ մտերմանում ու ճանաչում ես մեկին, արդեն բաժանումը շատ դժվար է լինում, որովհետև կապնվում ու սիրում ես նրան։ Ինձ համար էլ շատ դժվար էր բաժանվել իմ սիրելի հորաքրոջից՝ Լիլիթից: Բայց ինչպես այս հեքիաթում է ասվում՝ (դա իմ ամենասիրած հատվածն է)  <<Երբ գիշերը երկնքին նայես, այնպիսի զգացողություն կունենաս, թե աստղերը ծիծաղում են, որովհետև ես ապրելում եմ նրանցից մեկում, և ծիծաղելում եմ այնտեղից։ Ու երբ մխիթարվես (վերջիվերջո մարդը միշտ էլ մխիթարվում է), ուրախ կլինես, որ ճանաչել ես ինձ երբևէ>>: Այդ խոսքերից էլ հասկացա, որ ոչինչ ու ոչոք էլ չի անհետանում քո կյանքում, եթե դու սիրում ես ու կապվել ես նրա հետ: Նա միշտ մնում է քեզ հետ ու քո մտքերում: Իդեպ, այս գիրքը եղել է նաև իմ հորաքրոջ՝ Լիլիթի, ամենասիրած գիրքը: Похожее изображение

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s